Zijn motto is eenvoudig: blijf kijken. Hij begon al als kind met fotograferen, ergens in de sixties van de vorige eeuw, en die nieuwsgierige blik is gebleven. Voor Arnold kan overal een onderwerp in zitten: op straat, in de natuur, op school, of zelfs in iets alledaags als een beschuit met hagelslag. Het gaat om de context, het licht en de manier waarop je naar iets kijkt.

Arnold fotografeert vooral straatfotografie, natuurfotografie en schoolfotografie. Zijn stijl is puur en precies in de afwerking. Niet te veel klungelen aan een foto, maar wel zorgvuldig kijken naar contrast, densiteit, licht, donker en kleur — eigenlijk zoals je vroeger in de doka deed. Een beeld moet voor hem eerlijk blijven, maar tegelijk technisch en visueel kloppen.

De kern van fotografie zit voor Arnold in het vastleggen van een moment dat nooit meer terugkomt. Dat werd extra voelbaar na een familieshoot waarbij een familielid enkele dagen later verongelukte. Juist dan krijgt een foto een waarde die veel verder gaat dan alleen een mooi beeld. Geïnspireerd door onder anderen Vivian Maier blijft Arnold kritisch op zijn eigen werk: je bent zo goed als je laatste foto. Een foto is genadeloos; je moet weten wat je wilt overbrengen en dat in de gegeven omstandigheden zo goed mogelijk doen.