Nee, de Panasonic is écht geen extra aangeklede Olympus reflex. Beide merken delen wat techniek, maar verder is dit overduidelijk een op zichzelf staand product met heel eigen pluspunten. Zoals een live view die érg interessant is.

Live view is vooral handig bij rustige vormen van fotografie, macro- of studiowerk bijvoorbeeld. Je hoeft niet steeds achter de zoeker te kruipen en hebt een fijn overzicht. Maar deze L10 maakt live view nóg bruikbaarder, door z’n uitklapbare lcd-scherm. Je hebt nu vanuit elk standpunt een goed beeldoverzicht.

Uit de heup

Dat uitklapbare scherm nodigt uit tot andere methoden van cameragebruik. Met de camera voor de borst, van bovenaf op het scherm kijkend. Ideaal voor candid shots: je fotografeert onopvallend doordat je niet met een camera voor je hoofd werkt. Of je fotografeert vlak vanonder het plafond, met het scherm omlaag gericht. Of van vlak boven de grond, voor verrassende macrofoto’s. Dit is écht een verrijking.

Antishake

Bij al die capriolen is de beeldstabilisatie van het 14-50 mm Leica objectief meer dan welkom. Je kunt lekker je gang gaan, zonder dat je je al te sterk moet concentreren op het stilhouden van de camera. De beeldstabilisatie levert een sluitertijdwinst op van circa drie stops, zo bleek in de praktijk, en dat is erg goed.

Het blijft natuurlijk jammer dat de antibibber niet in de camera zit, want nu moet je er bij elk objectief voor betalen. Hoewel elk: op dit moment heeft Panasonic slechts twee objectieven met antishake (allebei 14-50 mm), en vanaf januari 2008 zal daar een 14-150 mm bijkomen. De vele andere objectieven die op deze camera passen, van Leica, Sigma en Olympus, hebben geen antishake. Van Olympus zullen die ook niet komen; Sigma heeft er inmiddels een paar, maar die worden (nog?) niet geleverd met four/thirds-bajonet, de objectiefvatting van deze camera.

De L10 ligt fijn in de hand; dat komt mede door het relatief grote objectief. Het is prettig werken met het lcd-scherm omhooggeklapt, al moet je wel even wennen dat het scherm niet recht achter het objectief zit. Maar uiteindelijk geldt: what you see is what you get.

Contrastdetectie

Normaal stelt een reflex scherp met een fasedetectiesysteem in het spiegelhuis, dat onafhankelijk van de digitale beeldoptekening werkt. Dat werkt snel. Panasonic gebruikt het eenvoudige (3 sensoren, waarvan 1 kruissensor) maar goed werkende systeem van Olympus. Voor live view blijft dit systeem in principe buiten spel en wordt er scherpgesteld op basis van contrast in het beeld, net als bij een digitale compactcamera. Dat is een goede oplossing, al is er, net als bij een compact, bij weinig licht nog wel eens wat bedenktijd nodig.

Je krijgt trouwens veel mogelijkheden je scherpzone(s) te kiezen, tot een hele fijne spotscherpstelling aan toe. Die kun je op elke plaats in beeld laten werken, handig voor snel studiowerk.

Het lcd-scherm kan in alle richtingen worden versteld. Je kunt het ter bescherming ook dichtklappen of naar voren richten voor zelfportretten. Het verstelbare scherm komt ook erg goed van pas bij opnamen vanaf statief, bijvoorbeeld voor productopnamen.

Loepfunctie

Bij handscherpstelling kun je 8x op het beeld inzoomen, voor extra precisie. De contrastdetectie-scherpstelling werkt op dit moment overigens alleen met het meegeleverde Leica 3,8-5,6/14-50 mm objectief en de in januari 2008 uitkomende Leica 3,5-5,6/14-150 mm. Bij andere objectieven kun je scherpstellen via het normale AF-systeem, maar daarvoor gaat de spiegel even omlaag en weer terug.

Dat zie je – heel slim - eigenlijk niet, omdat de camera tijdens het neer- en opklappen van de spiegel het beeld eventjes bevriest. Maar je hebt wel vrij veel vertraging. Dat geldt echter voor alle scherpstelwerk bij live view. Het werkt, maar traag, net zoals bij compactcamera’s. De normale AF via het reflexsysteem werkt veel sneller.

Veel instellingen zijn rechtstreeks regelbaar, zonder dat je het menu in moet. De L10 heeft twee instelwielen: één achterop, waarmee je bijvoorbeeld direct een belichtingscorrectie instelt, en één voorop de handgreep, voor de regeling van bijvoorbeeld sluitertijd of diafragma. Het is mogelijk de functies naar eigen smaak toe te kennen. Rechts op de foto het schuifje voor de SD-geheugenkaarten.

Digitale zoom

Als de L10 een beetje voor compactcamera mag gaan spelen, dan doen we d’r ook digitale zoom in, moet Panasonic hebben gedacht. In feite betekent het dat je bij de opname al een uitsnede maakt, die je anders achteraf op de computer zou maken omdat je optische zoom tekortschiet. Aan de kwaliteit van het beeld verandert niets. Daarom kun je deze functie alleen gebruiken als je met de laagste of middelste resolutie werkt. Werkt alleen, logisch, bij live view.

Instellingen

Tot hier dan de live view. Wat de L10 verder biedt is ook niet kinderachtig. Er zijn veel goede instelmogelijkheden. Alle belangrijke functies kun je buitenop direct regelen, je zult in de praktijk weinig in de menu’s komen.

De L10 is geen snelle jongen als het om series gaat: maximaal drie beelden per seconde. Die snelheid neemt af als je een hoge ISO-stand gebruikt, want dan is er meer tijd nodig voor ruiscorrectie. Dat geeft al aan dat de buffer van deze camera niet zo groot is, je kunt ook maar drie RAW-opnamen in serie maken. Een prettige vondst is de AUTO-ISO functie. Je fotografeert met een bepaalde voorkeurs-ISO-instelling, maar geeft de camera een bepaalde ruimte voor automatische aanpassing.

Wonderlijk dat Panasonic tot nu toe alleen maar standaardobjectieven heeft uitgebracht: eerst de 2,8-3,5/14-50 mm op de L1, toen de 1,4/25 mm, nu de 3,8-5,6/14-50 mm en begin 2008 de 3,5-5,6/14-150. Wat nu eerst – en snel – moet komen is een telezoom. Met beeldstabilisatie natuurlijk.

4:3

De zoeker is, net als bij de Olympus E-410 en E-510, vrij klein, al is dat voor een deel toe te schrijven aan het feit dat het beeld vierkanter is dan van andere reflexcamera’s. Panasonic levert een opschuifbaar loep-oculairtje mee, waarmee je het beeld 1,2x groter maakt. Brildragers kunnen dan de opname-informatie rechts naast het beeld niet goed meer zien. Naast de standaard 4:3 beeldverhouding kun je ook kiezen voor 3:2 en 16:9; bij de laatste twee komt live view natuurlijk weer van pas.

Meer dan marketing: de naam Leica staat voor een fraai presterend objectief. Mag gewoon een heel belangrijk argument zijn om voor de L10 te kiezen, zeker als je daarbij telt dat de beeldprocessor ook nog eens erg goede plaatjes aflevert.

Het 14-50 mm objectief doet het ook uitstekend op een Olympus E-410, zodat de camera zo achteraf nog over stabilisatie kan beschikken. Het objectief is echter zo lang, dat het bij flitsopnamen in de groothoekstand een schaduw onderin beeld geeft. Bij de Panasonic L10 gebeurt dat niet: die flitser komt verder omhoog.

Veel waar

De Panasonic L10 is een zeer complete reflex, waarmee het erg fijn werken is. Ook beginners kunnen ermee aan de slag: hij biedt zelfs de gezichtsherkenningsfunctie, die op compactcamera’s in zwang komt, plus een groot aantal goede onderwerpsprogramma’s. Ook ervaren fotografen zullen van deze camera genieten, vanwege de snelle, directe bediening en z’n vele nuttige functies. Alleen als je veel snelle series wilt kunnen maken moet je deze camera overslaan en naar de Olympus E-3 gaan kijken. Verder zit hij qua ‘specs’ goed; denk ook aan de goed werkende antidust-functie, overgenomen van Olympus. Gek dat deze L10 soms als ‘te duur’ wordt bestempeld. Als je de mogelijkheden en vooral de beeldkwaliteit op waarde schat krijg je gewoon veel waar voor je geld.

Ook een interessante bedrijfscamera, deze L10. Zeer geschikt voor productopnamen door z’n veelzijdige live view, en ook door ongeoefende fotografen te gebruiken voor reportagefoto’s van presentaties en evenementen.