Thank you! Your submission has been received!

Oops! Something went wrong while submitting the form :(

Column

Digitale investeringen

Wie mijn bijdragen aan Fotografie.nl volgt, weet dat ik bepaald geen tegenstander ben van digitale fotografie. Als vroege instapper was ik al snel overtuigd van de onbeperkte mogelijkheden. Dat betekent natuurlijk niet dat ik alle facetten van de digitale revolutie kritiekloos omarm. Daarom nu eens aandacht voor een kant die me minder goed bevalt.

foto: Feddo van Gogh
ƒ 60.000,- voor een baksteen?

Als begin jaren negentig de eerste digitale Leaf achterwand op de markt komt, kan ik het nauwelijks geloven. Voor zo’n lelijk ding moet ik ƒ 60.000,- neertellen? Een ongehoord hoge investering vergeleken met wat ik gewend ben te betalen voor analoge apparatuur.

Toch besluit ik de sprong in het duister te wagen en twee weken later inspecteer ik mijn nieuwe aanwinst vers uit de doos. Hij heeft de vorm en het gewicht van een baksteen. In gedachten zie ik hem al om mijn nek hangen op weg naar de financiële ondergang.

De DCB I is nauwelijks geïnstalleerd of een ‘geheel vernieuwde’ DCB II komt op de markt. De tweedehands prijs van mijn ‘oude’ achterwand zakt onmiddellijk tot een waarde die iedere gedachte aan inruil in de kiem doet smoren. Er zit niets anders op dan deze bittere digitale pil te slikken.

Nog eens in het diepe

Je moet bijblijven, na vijf jaar trouwe DCB dienst is het dus weer tijd voor een nieuwe achterwand. Het wordt de Imacon 30/20, het neusje van de zalm.

Opnieuw word ik geconfronteerd met de vluchtigheid der digitale investeringen. Binnen 30 dagen na aanschaf komt de 40/40 uit. Drie keer zoveel pixels heeft dat kreng, op een grotere chip.

Zeker in de begintijd vonden hun klanten ondertussen de weg naar mijn studio

Eigenlijk was hij er al toen ik de koop sloot, maar Imacon had dat ‘nog niet naar buiten gebracht.’ Ze doen me een ‘gul aanbod’: ik mag mijn zojuist verworven bezit omwisselen met bijbetaling van ƒ 10.000,-. Dat is dus de waardevermindering die de achterwand in drie weken onderging. Ik pas maar even.

Zo gewonnen...

Of dit niet genoeg is, gebeurt er iets waardoor ik nog eens extra met de neus op de feiten word gedrukt.

Imacon schrijft een internationale prijsvraag uit; de Imacon Award, met als hoofdprijs een 30/20 back ter waarde van ƒ 60.000,-. Ik doe mee.

Het goede nieuws is dat ik de gelukkige winnaar ben. Hoera! Omdat ik met mijn eenmansbedrijfje niet echt zit te wachten op een tweede identieke achterwand die waarschijnlijk ongebruikt zal blijven, besluit ik hem te verkopen.

Het slechte nieuws is dat ik het ding aan de straatstenen niet kwijtraak. Ik benader alle collega’s waarvan ik weet dat ze op het punt staan een 30/20 aan te schaffen.

foto: Feddo van Gogh

Let wel, het gaat hier om een gloednieuw exemplaar inclusief een jaar service en garantie, plus het recht tot upgrade naar de 40/40. De verzegelde doos staat op ze te wachten bij de fabriek in Denemarken.

Mijn vraagprijs zakt in rap tempo want voor hetzelfde geld komt er morgen nieuws naar buiten waardoor hij helemaal niets meer waard is. Uiteindelijk ben ik blij dat er een collega is die hem voor 50% van de nieuwprijs wil hebben.

Ik heb natuurlijk niets te klagen, dit is allemaal pure winst voor mij, maar de digitale devaluatie wordt nog eens pijnlijk duidelijk.

Afschrijven

Investeren in digitaal is dus een korte termijn verhaal. Ik schrijf dit soort apparatuur dan ook veel sneller af dan ik vroeger met mijn analoge spullen deed. Na een jaar kun je hoogstens nog op een symbolische inruilpremie van de fabriek rekenen, wat dan wel betekent dat je aan hetzelfde merk vastzit.

Wil je iets anders, dan wens ik je geluk. Op de vrije markt is er geen hond die serieus geld geeft voor gebruikte digitale apparatuur; je kunt beter een museum beginnen.

Snel terugverdiend

Na al dat geklaag ook nog iets positiefs.

Digitale investeringen hebben zonder uitzondering altijd een buitengewoon gunstig effect op mijn bedrijfsresultaat. Zodra ik nieuwe mogelijkheden creëer, weten mijn relaties die snel op waarde te schatten.

Zeker in de begintijd, toen veel aarzelende collega’s nog druk discussieerden over de praktische bruikbaarheid en de kwaliteit van digitaal, vonden hun klanten ondertussen de weg naar mijn studio.

Tijdens introductiegesprekken met nieuwe prospects, werd meestal snel duidelijk dat mijn digitale faciliteiten en de kennis van deze nieuwe techniek, de doorslag gaven bij hun besluit van fotograaf te veranderen.

Digitale investeringen: ze blijven pijnlijk, maar je moet ermee leren leven.

Feddo van Gogh
| 17-11-2008
Kerst trends 2016