Thank you! Your submission has been received!

Oops! Something went wrong while submitting the form :(

Reviews

Canon PowerShot G10 review

De G9 scoorde al erg hoog, maar er bleef altijd een bezwaar: te weinig groothoek. Al snel was daar de G10, die dit bezwaar opheft, en meteen verder gaat. D’rop en d’rover, zoals dat in wielertermen heet.

De G10 is niet alleen de aanvoerder van Canons compactploeg, het zou goed kunnen dat hij het totale compactpeloton gaat leiden. Termen als ‘de beste compact ooit’ zijn al gevallen. De specs waren indrukwekkend, en met de camera in handen wordt de hebzucht compleet. Is dit misschien de compact waar je onbewust altijd op hebt gewacht?

28-135

Het zoombereik is ongeveer ideaal: een goede groothoek (28 mm equivalent) tot ca. 135 mm tele. Universeler dan de 35-200 van de G6, al heeft die 200 tele ook z’n aantrekkelijke kanten.

Maar hoe meer zoom, des te moeilijker wordt het om een bruikbare optische doorkijkzoeker te realiseren. Hier heb je weliswaar een vrij kleine zoeker, maar er is goed mee te werken. En voor serieuze fotografie is een ooghoogtezoeker die afgeschermd is voor omgevingslicht nu eenmaal onmisbaar, hoe helder de lcd-tjes van vandaag ook zijn.

Lang wachten beloond: zoom met 28 mm groothoek.

Dan de kwaliteit van het objectief. Daar staat of valt een camera mee, hoeveel of weinig pixels hij ook heeft! Goed nieuws, deze 2,8-4,5/28-135 (omgerekend) doet het erg goed. Als het beeld op het scherm voor je verschijnt ben je onder de indruk van de pittige scherpte en de magnifieke detaillering.

Dit is klasse. Ga je het beeld meer in detail bekijken, dan zie je wel dat de hoeken qua scherpte nog wel iets bij de rand- en middenzones achter blijven, vooral in de uiterste groothoekstand. Daar wordt extra duidelijk dat de 15 miljoen pixels meer kunnen onderscheiden dan het objectief in de hoeken aan detaillering kan aanbieden.

Dat het bij digitale compacts allemaal erg nauw luistert, blijkt uit het feit dat onze testcamera links wat meer onscherpte vertoonde dan rechts. Niet optimaal gejusteerd dus, het objectief, maar ik denk dat dit tot de normale productietoleranties wordt gerekend.

Het is een veelzijdig en serieus cameraconcept

Crispy

Bij nadere beschouwing van kleine details zie je verder dat ruisonderdrukking en verscherping eendrachtig proberen een schone detailrijkdom te creëren. Dat doet kunstmatig aan. Alle grassprietjes zijn vage strookjes met kunstmatig scherpe randen. Maar dat moeten we niet negatief uitleggen! We zitten hier diep in het beeld, we zitten met onze neus bovenop een poster.

Helder, groot en gedetailleerd lcd-scherm

De fijne details mogen dan iets kunstmatig aandoen, laten we vooral ontzettend blij zijn dat we die grasprietjes nog kunnen onderscheiden. Menig camera zou hier erwtensoep van maken. Bekijk je de foto’s als geheel, en dat is wat je voor alles moet doen, dan zie je een crispy beeld met een zeer hoge scherpte-indruk: genieten geblazen! Veel beter zal het in de op kleine sensors gebaseerde compactwereld niet worden. De Digic IV processor weet er een scherp, gedetailleerd en schoon plaatje van te maken.

ISO-voorkeuze

Dat scherpe, gedetailleerde plaatje ziet er alleen echt schoon uit bij ISO 80 en 100. ISO 200 vertoont al enige zichtbare ruis, al zal die bij algemene beschouwing wegvallen. Bij ISO 400 wordt de kleurruis in de schaduwpartijen duidelijker. ISO 1600 en 3200 zijn pure noodstanden, die zelfs op briefkaartformaat forse ruis laten zien.

Daarbij blijft het beeld wel mooi scherp, dankzij het objectief. Werk je dan in zwartwit, dan krijg je in deze standen wel aanvaardbare resultaten, simpelweg doordat ruis in zwartwit gewoon een mooie foto kan geven.

Links het instelwiel van de belichtingscorrectie; de ISO-waarde is direct instelbaar met een ring rond de hoofkeuzeknop.

Vlot

De G10 is een genot om mee te werken. De grote plusmincorrectieknop links bovenop is super, het ISO-instelwiel, als een verlaagde ring rond de hoofdkeuzeknop geplaatst, is al net zo toe te juichen. Je hoeft plezierig weinig in de menu’s af te dalen.

De autofocus werkt voor een compact lekker vlot, al moet je voor actiefoto’s de G10 niet hebben; elke reflex is sneller en trefzekerder. Leuk is de zelfportret-zelfontspannerstand die op de positie van je ogen in beeld let en de camera pas laat fotograferen als je hoofd op de juiste manier in beeld staat. Onzin? Nee, kijk maar eens op internet hoeveel zelfportetten er tegenwoordig worden gemaakt! Goed dat Canon dit serieus neemt.

Verder bevat de camera weinig gekke gimmicks. Het is een veelzijdig en serieus cameraconcept. Met duidelijke reflextrekjes, een flitsbelichtingsvergrendeling bijvoorbeeld, waarmee je kunt voorkomen dat de camera zich door bepaalde beeldpartijen laat misleiden.

Bij autofocus kun je het centrale deel van je beeld laten vergroten als je de ontspanknop half indrukt, zodat je een laatste controle hebt op de scherpstelling. Bij handinstelling is deze loepfunctie ook actief, als je wilt. Het grote lcd-scherm achterop maakt het fotograferen en terugzien tot een lust: wat een mooi scherm is dit!

Foto links: Druk op MF voor handmatige scherpstelling en er verschijnt een afstandschaal op het lcd-scherm, met de gekartelde ring stel je de afstand in. Het centrale deel van het beeld wordt daarbij vergroot, voor exacte scherptecontrole.

ND-filter

Het flitsertje verrast. Het licht de 28 mm beeldhoek behoorlijk goed uit, en is voor binnenshuis gebruik sterk genoeg om niet hoger dan ISO 200 te hoeven gaan. Kies dan om de achtergronden mee te laten spelen liefst een wat langere sluitertijd (in de sluitertijdvoorkeuzestand), bijv. 1/15 s als je een rustig onderwerp hebt. De beeldstabilisatie komt hierbij goed van pas.

De paradox is deze: de G10 is mogelijk de beste compact aller tijden, maar...

De diafragmavoorkeuze gaat tot f/8. Lichtbuiging leidt dan al tot detailverlies, een kleiner diafragma zou het nog erger maken. Goed is het daarom dat Canon een ND-filter in deze camera inbouwde, dat bij zeer fel licht overbelichting voorkomt. Het filter wordt in de stralengang van het objectief gebracht. Je activeert het via het menu, maar je kunt die functie ook onder de programmeerbare S-knop stoppen.

Prachtig, die kartelnopjes. Maar wel van plastic, helaas.
Klassieker?

Uiterlijk is de stap van G9 naar G10 ook een vooruitgang. Iets minder baksteenvorm, duidelijk meer camera. Hij oogt als een klassieker, en voelt bijna ook zo. Bijna, want de draaiknopjes bovenop de camera, waarvan je zou zweren dat ze van ouderwets, degelijk metaal waren, zijn van plastic. Jammer!

Wat moet wennen is de dikte van de camera. Het woord compact mag hier echt tussen aanhalingstekens. En als hij dan toch groot moest zijn, dan had de handgreep ook nog wel wat dikker mogen zijn, want de grip is - grote, dikke camera – maar nét voldoende.

Paradox

Dit is een van de beste compacts van dit moment. Qua lens is de Panasonic LX3 nog een haartje beter, maar die camera is minder universeel. Deze G10 biedt alles wat het hart van de veeleisende fotograaf begeert. Als die kan leven met de beperkingen van de compactcamera, dat wel.

Als je ISO 200 als maximum aanhoudt, kun je de G10 gerust als compacte reiscamera inzetten. Je zult met prachtige foto’s thuiskomen. Maar wil je in een oogwenk kunnen reageren, wil je snel achter elkaar flitsfoto’s maken, wil je bliksemsnel scherpstellen en wil je met hoge ISO’s werken, overweeg dan een klein en licht reflexje als de Olympus E-420.

De paradox is deze: de G10 is mogelijk de beste compact aller tijden, maar onderstreept daarmee als geen ander de beperkingen van dit cameratype.

L. Polder
| 05-11-2008
Kerst trends 2016