Thank you! Your submission has been received!

Oops! Something went wrong while submitting the form :(

Reviews

Panasonic DMC-LX3 review

Toen de specs van de LX3 eenmaal bekend waren, werd reikhalzend uitgekeken naar praktijkresultaten. Met name voor landschap en architectuur zou dit wel eens een heel interessante compact kunnen zijn. Maakt hij het waar? En hoe is het om ermee te werken?

Panasonic DMC-LX3

Het belangrijkste verschil tussen LX-3 en LX-2 is het objectief. 2,0-2,8/24-60 mm in plaats van een 2,8-4,9/28-112 mm, dus: meer groothoek, minder tele, 1 diafragmastop lichtsterker, minder lichtsterkteverlies bij inzoomen. Met dit objectief werd de LX-3 een wat specialistischer camera, het zoombereik van de LX-2 is universeler.

Wat de functies en elektronica betreft, betekent de LX-3 zonder meer een vooruitgang ten opzichte van de LX-2. Die had als grootste bezwaar het trage wegschrijven van RAW-bestanden.

Dat is nu perfect opgelost: terwijl de camera nog aan het rekenen is, kun je gewoon doorfotograferen. De nieuwe CCD plus engine levert ook enige vooruitgang.

De kwaliteit was al hoog bij de lagere gevoeligheden, nu kun je iets verder in de ISO-waarden gaan zonder veel kwaliteit in te leveren. ISO 3200 en 1600 zijn zo goed als onbruikbaar, tenzij je de scherpe, kleurige korrelmix om creatieve redenen wilt inzetten. Ook de meegeleverde Silkypix Develeoper Studio SE 3.0 RAW-conversiesoftware (speciale editie, alleen voor deze LX-3) kan hier geen redding brengen. ISO 800 is beperkt inzetbaar, ISO 400 doet als je vanuit RAW wilt werken goed mee.

Kern van het LX-concept: drie beeldformaten, direct omschakelbaar via de schuif bovenop het objectief.

Superobjectief, maar...

De kracht blijft liggen in het bereik van ISO 80, 100 en 200. Vooral omdat dan de pracht van het objectief optimaal tot z’n recht komt. Want het is Panasonic opnieuw gelukt een van de beste objectieven in de compactsector te produceren. F/2 als grootste diafragmaopening is zeer indrukwekkend, maar kwalitatief een teleurstelling.

Het beeld blijft over het gehele oppervlak een tikje onscherp, het blijft wat wollig. Dat heeft niets met de scherpstelling te maken, fijne details kunnen gewoon niet ragscherp worden afgebeeld. Niet erg op kleine printjes, maar op een groot scherm of groot afdrukformaat is het net niet goed genoeg; kopers van deze camera mogen als veleisend worden beschouwd.

Eén stop diafragmeren brengt een dramatische verbetering. Op f/8 (kleiner kan niet) neemt de scherptetekening van kleine details alweer af, als gevolg van lichtbuiging. Werken op f2,8, f/4 en f/5,6 dus en dat betekent dat je voor automatische belichting het beste de A-stand kunt hanteren.

Meteen erbij kopen, de adapter
voor gebruik van filters en groothoekconverter

Prettig is dat ook de 24 mm stand op maximaal kwaliteitsniveau meedoet (van hoek tot hoek scherp), want dat is de stand waar de camera vast veel op zal worden gebruikt. Zeker in combinatie met de 16:9 breedbeeldstand levert dat prachtig ruimtelijke beelden op.

Jammer dat er geen elektronisch waterpasje in zit; bij dit soort opnamen heb je snel een scheve horizon te pakken. Je kunt gelukkig wel een lijnraster op het scherm laten verschijnen. En er is nog een rechtzetfunctie voor gemaakte opnamen, waarbij je de foto plus of min 2 graden kunt kantelen. De vertekening van het objectief is minimaal (alleen wat in de uiterste groothoekstand).

Beeld rechts: Extra groothoek is mogelijk met de voorzetlens voor supergroothoekopnamen. Beeldhoek vergelijkbaar met 18 mm op 35 mm fullframe. Gek genoeg levert Panasonic hier geen opsteekzoeker voor.

Wie 24 mm te weinig vindt kan er een groothoekvoorzetlens bijkopen, met een beeldhoek die vergelijkbaar is met die van een 18 mm op fullframe 35 mm. Dan is er wel wat meer vertekening (ook als je de camera in de speciale stand voor dit objectief zet).

Mocht je hem niet willen, koop dan wel de adapter die nodig is om deze voorzetlens op de camera te bevestigen. Die werkt namelijk goed als zonnekap voor het zoomobjectief van de camera zelf. Mooi meegenomen, want de frontlens ligt helemaal vooraan in het objectief en kan dus makkelijk storend licht opvangen. Op de adapter kun je ook filters schroeven, denk aan een polarisatiefilter.

Beeld rechts: meteen erbij kopen, de adapter voor gebruik van filters en groothoekconverter. Hij werkt als zonnekap als je hebt ingezoomd. Op de filtervatting moet ook een groothoekzonnekap kunnen worden gedraaid. Panasonic levert die niet.

Handscherpstelling

De autofocus doet z’n werk goed en snel, maar zeker als je met de 24 mm stand fotografeert, heb je hem helemaal niet nodig. Met een schuifje op het objectief ga je makkelijk over op manual focus. Je gebruikt het handige joystickje achterop de camera om een afstandschaal te laten verschijnen en de afstand in te stellen.

Mooi is daarbij dat een dikke lijn meteen het scherptedieptebereik aangeeft. Zo zie je in een oogopslag dat je in de 24 mm stand op f/5,6 een scherptediepte kunt krijgen van ca. 80 cm tot oneindig.

Het is alleen wel balen dat zo’n afstandinstelling na uitschakelen van de camera wordt opgeheven: de scherpstelling staat dan weer op oneindig. Erg jammer dat er geen geheugentje voor de gekozen scherpstelling is, dat via het menu kan worden in- en uitgeschakeld. Nu handhaaft de camera een scherpstelling zolang hij ingeschakeld blijft. Dat is afhankelijk van de instelling voor automatische uitschakeling (en die heeft weer veel te maken met je stroomverbruik).

De camera heeft een speciale menustand voor de opsteekzoeker

Wel weer mooi is het Focus-knopje naast de ontspanknop. Druk je daarop als de scherpstelling in de M-stand staat, dan stelt de camera snel scherp en handhaaft hij de gevonden instelling zodra je de Focus-knop loslaat.

Vergelijkbaar met de AF-knop van reflexcamera’s, alleen hoef je hem niet ingedrukt te houden. Ideaal werken, die M-stand in combinatie met het Focus-knopje. Heel precies scherpstellen is voor veel onderwerpen echter niet nodig, vanwege de grote scherptediepte die bij het sensorformaat en deze beeldhoek horen.

Opsteekzoeker een must

De LX-3 heeft een flitsschoen gekregen, met contacten voor volledig gekoppelde flitstechniek. Er zal niet vaak gebruik van worden gemaakt. Het schoentje is er in de eerste plaats om de als accessoire leverbare opsteekzoeker te plaatsen. Die heb je gewoon nodig als fotograferen bij zonnig weer ook nog leuk moet blijven.

Met de helaas dure opsteekzoeker maak je van de LX-3 een fijn bruikbare groothoekcamera.

Hoe mooi helder het lcd-scherm ook is, bij zonnig weer is de kans groot dat je haast niet ziet wat je in beeld krijgt. De opsteekzoeker geeft een groot, glashelder beeld. Je moet er fors voor betalen, maar hij is onmisbaar.

De camera heeft een speciale menustand voor de opsteekzoeker, die het beeld aangeeft voor de 24 mm stand, beeldverhouding 3:2. Het lcd-scherm is dan standaard uitgeschakeld en gaat alleen aan als het voor een instelling nodig is. Op deze manier kun je behoorlijk energiezuinig werken.

Goed beviel verder de mogelijkheid een limiet voor de automatische ISO-instelling te kiezen en de royale keuze uit ‘films’: combinaties van kleur-, contrast- en scherpte-instellingen. Plezierig zijn ook de instelbare vaste instellingencombinaties, zodat je bijvoorbeeld je eigen stand voor landschap of interieurs kunt maken.

In de praktijk bleek dat je de witbalans vaak moet bijregelen, maar het is ook onredelijk om te verwachten dat dat automatisch goed gaat. Naast een aantal vastinstellingen kun je twee eigen witbalans-ijkingen opslaan, én je kunt de kleurtemperatuur zeer precies instellen, waarbij je de kleuraanpassing natuurlijk direct op het scherm ziet veranderen.

Beeld rechts: Als de flitser is uitgeklapt, werkt hij zoals je hem hebt geprogrammeerd: automatisch als het nodig is, of altijd aan. Die laatste instelling is het duidelijkst, want dan weet je altijd waar je aan toe bent: doe je de flitser omhoog, dan krijg je een flitsfoto, heb je geen flits nodig, dan druk je hem omlaag.

Concluderend: het LX-concept is weer beter geworden. Maar de camera is gek genoeg wat minder universeel. Het past in de trend van Panasonic om z’n compacts meer groothoek te geven, maar 60 mm ‘tele’ is echt te kort voor dichtbij opgenomen portretten. En die extra hoge lichtsterkte van f/2,0 heeft praktisch niet zoveel waarde.

Eigenlijk zou Panasonic hier toch een model met een wat universeler bereik naast moeten zetten. De LX-2 was een reiscamera, de LX-3 is een groothoekcamera geworden. Commercieel misschien niet zo slim van Panasonic. Maar voor groothoekliefhebbers is de LX-3 simpelweg een klassecamera.

L. Polder
| 17-10-2008
Bulk 10-Daagse