Thank you! Your submission has been received!

Oops! Something went wrong while submitting the form :(

Close up

Ex-Stones-lid exposeert in Amsterdam

Wyman schiet

Hij was medeoprichter en vervolgens dertig jaar lang, tot 1992, basgitarist van The Rolling Stones. Nog veel langer is Bill Wyman fotograaf. Onder de titel Wyman Shoots toont de Amsterdamse Yoshiko Matsumoto Gallery een gevarieerde selectie van bijna veertig foto’s uit hoofdzakelijk zijn vroegere werk.

"Is it planned?" De eerste woorden van Mr. Bill Wyman klinken chagrijnig en beloven helemaal weinig goeds wanneer hij de uitgestoken hand en erger nog onze aanwezigheid negeert. Z’n manager knikt. Het is een late dinsdagmiddag en kennelijk gelooft ‘the silent Stone’ het na een optreden gisteravond met z’n Rythm Kings in een uitverkocht Heineken Music Hall en een lange interviewdag wel.

foto: Bill Wyman

Doorvragen leert dat Wyman 'a little bit tired' is, maar zich eerder opwindt over de luiheid waaraan Chuck Berry zich gisteravond schuldig maakte.

Zittend tussen de tentoongestelde foto’s van vooral z’n oude makkers moet gezegd dat Wyman (1936) er ondanks de gebeurtenissen van de afgelopen 24 uur goed uitziet: nauwelijks grijze haren, hoogstens een beetje dun - en gevraagd naar bepaalde fotodetails over een uitstekend geheugen beschikt. "Wat denk je? Ik gebruik geen drugs." Wyman steekt een sigaret op.

Je hebt gezegd dat Amsterdam een stad is die recht doet aan je foto’s. Kun je dat toelichten?
"I lóve Amsterdam! Het is naast Rome en Kopenhagen een van mijn favoriete steden. Ik hou van de mensen hier, de gebouwen, de grachten, de cultuur, geweldig publiek. Maar het is vooral de ongedwongen sfeer die ik hier voel. Ik kom hier al sinds de jaren zestig, heb hier – onder andere even verderop in Paradiso - tientallen shows gegeven en ik blijf graag terugkomen. Daarom vind ik het een eer dat mijn werk hier hangt. Bovendien heb ik met mijn band The Rhythm Kings twee optredens in Nederland, dus dat kwam goed uit.”

Ik had altijd een camera mee om tijdens free moments foto's te maken

Wat was er eerst: The Stones of je foto’s?
“Ik nam mijn eerste foto’s toen ik 9 jaar was. Met zo’n Kodak Browning-camera, gekregen van mijn oom die hij tijdens de Tweede Wereldoorlog – hij vocht in het Britse 8ste Leger tegen Rommel – had geruild met een soldaat. Wat ik in die dagen fotografeerde? Gebouwen, standbeelden, parken, poorten… geen mensen. Ik weet niet waarom; wellicht vond ik dingen interessanter dan mensen. Nee, die foto’s krijgen jullie nooit te zien, want die heb ik - helaas moet ik zeggen – weggegooid."

foto: Bill Wyman
Mick Jagger

“Toen het een beetje goed ging met The Stones en we dus een beetje begonnen te verdienen, kocht ik in 1965 in Parijs mijn eerste echte camera. Dat was een Nikkormat, een fantastisch apparaat dat ik nog altijd in mijn bezit heb. Ik heb trouwens al mijn camera’s nog – waaronder een Hasselblad en een Leica; het moeten er tientallen zijn.”

De meeste foto’s van Wyman Shoots dateren uit je Stones-periode. Hoe vonden je collega’s het dat jij altijd met een camera dreigde?
“Ik had altijd een camera mee om tijdens free moments foto’s te maken: vanuit het hotelraam, vanuit de taxi, tijdens het wachten op het vliegtuig, ín het vliegtuig. Het enige moment dat ik eigenlijk niet fotografeerde was tijdens de optredens want dan had ik een basgitaar in mijn handen. Maar nee, daar hadden ze geen problemen mee.

foto: Bill Wyman
John Lennon

Op enig moment hadden we allemaal een camera, alleen hielden zij het na een paar maanden voor gezien. Hoewel… Mick had er wel eens moeite mee dat ik altijd fotografeerde: ‘C’mon Bill, put the camera away.’

Charlie daarentegen vond het prima; hij was dan ook de meest fotogenieke van het stel, was altijd naturel, waar ik erg van hou. Daarom zie je hem ook het vaakste op de foto’s hier.

Ron kon nooit normaal doen, moest altijd gekke bekken trekken. En Keith zag er altijd slecht uit: half slapend, een gebroken tand… Van hem kon je alleen een goede foto maken als je veel geduld had.”

Rock 'n' roll is sleeping!

Zijn er foto’s die we om laten we zeggen intieme redenen niet zien?
“Genoeg. Ik laat ze niet zien omdat ik niemand in verlegenheid wil brengen. Zo kan ik alleen al een heel boek maken met slapende rock ‘ n’ roll-helden: Rock ‘n’ roll is sleeping! Ik herinner me een foto van een slapende, onderuitgezakte Jimmy Page terwijl een brandende sigaret uit zijn mond hangt… vreselijk. Nee, die foto heeft Jimmy nooit gezien want hij sliep…”

Welke foto hier is speciaal voor je?
“John Lee Hooker tijdens een optreden, omdat de foto ondanks de slechte omstandigheden goed is gelukt. Om de foto te maken kon ik niet tussen het publiek staan en dus bevond ik me aan de zijkant van het podium, een beetje achter de gordijnen. De moeilijkheid was het slechte licht… ik heb daar een hele tijd staan wachten op het juiste moment… en opeens, klik.

Het is bovendien een voorbeeld van het soort foto’s waarvan ik hou: naturel, niet geposeerd. John Lee wist natuurlijk niet dat ik die foto maakte. Een foto moet vastleggen wat er gebeurt en moet niet opgezocht of geforceerd worden.”

Je hebt inmiddels diverse boeken uitgegeven. Een echt fotoboek ontbreekt evenwel.
“Die komt nog, tussen nu en een jaar. Ik ben daarover in gesprek met een uitgever. Geen thema ofzo, maar een gevarieerde verzameling. Noem ’t foto’s die meer over mij vertellen, over mijn stijl van fotograferen – veel improvisatie. Overigens zijn de meeste foto’s die ik tegenwoordig maak foto’s van landschappen.

Onlangs nog heb ik een mooie serie geschoten in Noorwegen. De fjorden en bergen daar zijn fantastisch. Zelfs foto’s die ik vanuit de rijdende auto en door het raam pakten geweldig uit. Maar of daar ooit een boek van uitkomt, vraag ik me af. Uitgevers en galerijen houden niet van landschappen, dat verkoopt niet, en hebben liever beelden van celebrities. Kijk maar om je heen.”

Cees Visser
| 19-03-2008
Kerst trends 2016