Thank you! Your submission has been received!

Oops! Something went wrong while submitting the form :(

Reviews

Sony Alpha 700

Snel, stabiel en sterk, maar is dat genoeg?

Sony heeft voor de reflexmarkt grote ambities, maar bevindt zich nog in een underdogpositie. De Alpha 700 moet het merk een flinke stap voorwaarts bezorgen. Zal dat gaan lukken? Is het een aantrekkelijk alternatief voor de 40D en de D200?

In onze voorbeschouwing werd het al geopperd: dit is de logische opvolger van de Minolta 7D. Na praktijkervaring met de camera kan dat alleen maar worden bevestigd. Dít is de camera die Minolta als opvolger zou hebben uitgebracht. Er zou dan geen sleufje voor een memory stick in hebben gezeten, en misschien zou hij niet HD-ready zijn geweest. Maar de Alpha 700 heeft veel Minolta-bloed. En dat is goed.

Antishake

Eerste indruk is die van een hoge degelijkheid. Echt een forse camera, nergens is moeite gedaan om hem klein te houden. Geen friemeligheid, alles heeft royaal de ruimte. De 700 laat zich heel fijn hanteren, tenzij je erg kleine handen hebt misschien. Alle belangrijke functies hebben een eigen knop of schakelaar, en dat maakt de bediening erg eenvoudig. Ook in de menu’s vind je snel je weg. Zonder gebruiksaanwijzing kom je echt een heel eind, totdat je misschien menu-termen tegenkomt waar je het fijne van wilt weten.

Antishake

Het grote LCD-scherm (930.000 beeldpunten), dat de Nikon D300 ook heeft, levert fraaie, supergedetailleerde plaatjes. Voor live view wordt het niet gebruikt. Dat heeft de Alpha 700 niet, en daar gaat hij last mee krijgen. De Eos 40D heeft het, de Nikon D300 ook.

En ½ s, als je je concentreert op stilhouden, gaat ook. Dit is echt heel knap.

Wat hij weer voor heeft op die andere camera’s is de ingebouwde beeldstabilisatie. Een systeem met een extra groot bereik, tot wel 4 stops. Wel, ¼ sec uit de hand met groothoek, geeft écht foto’s zonder bibberwaas! En ½ s, als je je concentreert op stilhouden, gaat ook. Dit is echt heel knap. Hier hebben we dan ook een heel sterk punt van deze camera te pakken. Een goed werkende antishake is een forse verrijking van je fotografische mogelijkheden. En hier helemaal, omdat het met élk objectief werkt. Oud spul dat je nog hebt liggen, en voor nieuwe optiek is je keuze natuurlijk helemaal enorm.

AF vanuit de body

De scherpstelling maakt indruk door de extra snelle motor en het werkelijk zeer goed werkende scherpstelsysteem met 11 sensors. Pendelen komt haast niet voor. Als je mooie oude Minolta optiek hebt liggen, stel je met de Alpha 700 ineens veel sneller en zekerder scherp dan je gewend was.

Achterop de camera zit de AF/MF-knop, waarmee je snel kunt overschakelen van autofocus op manual focus. Ga je over op handscherpstelling, dan gaat de scherpstelmotor niet helemaal in z’n vrij. Hij geeft wat tegendruk, waardoor je met elk objectief goed gedoseerd kunt scherpstellen.

Zowel op de camera als op de voedingsgrip is het handgreepcontact aanwezig, dat de camera activeert zodra je hem oppakt. De grip is zeer compleet; bijna alle knopfuncties zijn ook voor verticaal gebruik beschikbaar, inclusief de vierwegschakelaar.

Paraat

Het siert Sony dat ze Minolta’s oogstartsysteem hebben gehandhaafd. Het stelt je in staat sneller op plotselinge situaties te reageren. Het werkt geraffineerd: een handgreepcontact registreert wanneer de camera wordt opgepakt en maakt de lichtmeting en de autofocus wakker; wanneer je de camera naar het oog voert, wordt via een IR-sensor onder het oculair de autofocus al gestart. In veel gevallen is de autofocus al klaar als je je oog aan de zoeker plaatst. De camera blijft indien nodig de scherpstelling aanpassen... totdat je de ontspanknop half indrukt: dan wordt de scherpstelling vastgezet. Dit systeem geeft de Alpha 700 een extra hoge staat van paraatheid. Voor wie het niet gewend is of er niet aan wil wennen: het kan worden uitgezet. Dan activeer je de AF met half indrukken van de ontspanknop.

Het AF-hulplicht, schuin boven de aanduiding a700, werkt zeer kort, zodat je er nauwelijks last van hebt. De camera schakelt het alleen in als het echt nodig is. Dat is zelden, want ook bij weinig licht presteert het AF-systeem erg goed.

ISO

Het ISO-bereik loopt van 100 tot 6400. Een automatische ISO-regeling is er ook, waarbij je zelf het minimum (200 of 400) en het maximum (400, 800 of 1600) kunt kiezen. Handig is de dubbele ISO-instelling: met het achterste wiel van de camera regel je de waarde in 1/3 stops (200, 250, 320, enz.), met het voorste wiel in hele stops (200, 400, 800).

Bij weinig licht treedt het ingebouwde autofocus hulplicht in werking. Het werpt in rood licht een patroon, waarop kan worden scherpgesteld. Het gaat automatisch werken als je het nodig hebt. Dat is bijna nooit, want het AF-systeem werkt ook bij erg weinig licht goed en snel. Maar goed dat het in de body zit: ook een Minolta-trekje.

Zeer overzichtelijke layout, geen gewoeker met de ruimte. Met de knop AF/MF kan onmiddellijk worden overgegaan op handscherpstelling. Handig is dat de scherpstelmotor bij handinstelling een beetje tegengas geeft, waardoor de instelling precies genoeg frictie heeft.

Curves

De A700 biedt veel mogelijkheden de gradatieopbouw naar eigen smaak te laten werken (dynamic range optimizer). De eenvoudigste functie is de verbetering in de differentiatie van de hoge lichten, overgenomen van de Alpha 100, maar bij de 700 zijn er nog diverse extra mogelijkheden. De gebruiksaanwijzing is er verschrikkelijk summier over (en ook nog eens extra onduidelijk door de slechte vertaling van vaktermen, je moet soms het Engels erbij pakken om te snappen waar het over gaat) en je moet dus zelf testen wat je gaat gebruiken en onder welke omstandigheden.

Heb je eenmaal een of meer favoriete instellingen gevonden, dan kun je je daarmee flink wat aanpassingswerk achteraf besparen. Absoluut zinvolle mogelijkheden dus, maar verwacht geen pasklare oplossingen. Verder is er keuze uit een groot aantal gebruiksprofielen (stijlen), die ook allemaal naar eigen smaak aanpasbaar zijn. De Alpha 700 heeft voorts drie favorietstanden, waaronder je je instellingencombinaties kunt plaatsen. Je kiest ze via het menu (of via de Fn-knop, als je die daarvoor hebt geprogrammeerd), niet via de hoofdinstelknop, zoals bij de Eos 40D.

Het scherm geeft een goed overzicht van alle instellingen. Wijzigingen kunnen worden ingevoerd via de traditionele menu’s, maar na indrukken van Fn-knop kun je met de vierwegknop ook rechtstreeks op het lcd-scherm naar het vakje dat je wilt instellen. Indrukken van de Fn-knop activeert altijd de laatst gebruikte instelling. Onder de knop C (Custom) kun je een favoriete instelling zetten).

Resultaten

Dat de witbalans het binnenshuis af en toe liet afweten kan niet als een kritiekpunt gelden. Er zijn zoveel misleidende factoren mogelijk, dat je vooral blij moet zijn dat het redelijk vaak goed gaat. Veeleisende fotografen zullen bij de Alpha 700 dankbaar gebruik maken van de uitgebreide witbalans-instelmogelijkheden, inclusief een verfijnde kleurtemperatuur-instelling tot op 100 K nauwkeurig.

Verder is het vooral zaak zelf voor een goede witbalansinstelling te zorgen (met een wit- of grijskaart, of een Expodisc; overigens, wanneer komt er nu eens een betaalbare kleurtemperatuurmeter op de markt?). In de gebruikersinstelling Neutraal gaf de Alpha 700 doorgaans een mooi neutrale kleurbalans en iets ingehouden kleuren, zeer plezierig.

Het Carl Zeiss 3,5-4,5/16-80 mm objectief is vermoedelijk de beste standaardzoom die je op dit moment kunt kopen. Scherp van hoek tot hoek, toch niet overdreven hard. Plus een prachtig scherp/onscherpverloop die je eerder zoekt bij klassieke vastbrandpuntsobjectieven. Een zo mooi objectief, dat je alleen daarom al voor Sony zou kunnen kiezen. Het maakt je extra benieuwd naar de prestaties van de hier afgebeelde 3,5-4,5/16-105 mm, de nieuwste standaardzoom van Sony.

Natuurlijk ben je erg benieuwd naar de scherpte- en ruisprestaties, zeker als het ook nog eens om een nieuwe CMOS-chip gaat. Al snel werd duidelijk dat de scherpte aan de lage kant was: nét iets te weinig verscherping, een beetje zoals Nikon vroeger. Wat de ruis betreft: tot ISO 400 niets aan de hand, bij 800 met name in de schaduwen al zichtbaar. We hebben het dan over een 1:1 weergave, dus printformaat 1 x 1,5 m bij 300 dpi.

Instellen van een hogere verscherping leidde tot betere scherpteprestaties, maar de ruis nam, ook bij sterkere ruisfilterinstelling, toe. Bij fijn gedetailleerde opnamen niet zo’n punt, maar in grotere vlakken (grijze lucht, schaduwvlakken) is het storend. De ruiscorrectie is blijkbaar niet slim genoeg om hier een onderscheid te maken. Dus zo kwamen we tot de slotsom: houd de standaardinstelling aan en pas een lichte naverscherping toe. Officieel lever je dan detaillering in, maar bij genoemd printformaat is de scherpte-indruk dan toch net even belangrijker. Of ontwikkel een paar eigen profielen voor RAW-verwerking, dan kom je er zeker.

Niet installeren dus, deze firmware-upgrade,
het kan niet anders of Sony komt met een betere.

Firmware-upgrade, nu al!

Dat was de conclusie, totdat... Sony met een nieuwe Firmware-versie kwam. Blijkbaar gealarmeerd door enkele eerste gebruikers of reviewers hebben ze nu al een firmware-versie 2 beschikbaar. Die zorgt voor, aldus Sony: een verbeterde scherpte en bij hoge ISO-instellingen een verminderde ruis. Dat klinkt als muziek in je oren, maar pas op! De scherpte is inderdaad wat beter, maar de ruiscorrectie is hierdoor op een zo laag niveau gekomen, dat je daar op de middelste ISO-standen (200, 400) last van hebt. Simpelweg teveel ruis. Niet installeren dus, deze firmware-upgrade, het kan niet anders of Sony komt met een betere.

De Alpha 700 heeft een kabelflitsaansluiting.
Beginnersfouten

Het te snel uitbrengen van deze firmware-upgrade geeft aan dat Sony niet zeker is van z’n zaak. Voor het wereldmerk Sony is de reflexmarkt zo nieuw dat er beginnersfouten worden gemaakt. Zo was er sinds Sony’s reflexstart geen flitsadapter voor Sony/Minolta’s eigen flitsschoentje leverbaar, waardoor eigenaars van een Alpha 100 geen studioflits konden gebruiken. Minolta had daar altijd een adapterschoentje voor, Sony voerde het na de overname niet. Nu hebben ze eindelijk zo’n schoentje met kabelaansluiting (helemaal nieuw ontwikkeld): prijs rond de € 170,-. Belachelijke prijs, antireclame bovendien.

Dan de objectieven. Bijna niemand koopt ze. In de eerste plaats omdat ze in vergelijking met de concurrentie te duur zijn. Maar vooral omdat Sony zó laat is met een semiprofessionele body, dat veel Minolta-fotografen al lang afscheid hebben genomen van hun merk en vatting. En zij die nog voor de keuze staan, nemen de objectievenprijzen mee in hun afwegingen. En misschien ook de slechte reputatie van Sony’s reparatiedienst.

Het merk Sony is sterk, maar in de reflexmarkt zijn de reputaties van de concurrenten beter. Dan past een alerte opstelling die in de prijs tot uitdrukking komt. Als je dan een Alpha 700 in de markt zet voor een prijs die fors hoger is dan van een Eos 40D, dan demonstreer je duidelijk dat je de reflexmarkt niet snapt. De Eossen 40D vliegen de deur uit, de Alpha’s 700 worden slechts mondjesmaat verkocht. Terwijl het een hele mooie camera is, die beter verdient.

Conclusie

Met de firmware komt het vast wel goed. Voorlopig is er met firmware 1 goed te leven. Ga er voor de veiligheid vanuit dat ie niet helemaal het lage ruisniveau zal halen van de 40D (we laten ons graag verrassen), voor de praktijk is dat ook niet essentieel. De overige parameters voor beeldkwaliteit zijn sowieso erg goed. Voor de fotografiepraktijk is dit een regelrechte topper. Gewoon qua handligging, respons, controle. Een duurzaam werkpaard. Met beslists de hoogste kans op geslaagde foto’s in zijn klasse. De Alpha 700 is een schitterend product. Maar hij mag eigenlijk niet duurder zijn dan een Eos 40D, zo liggen de zaken.

Met dank aan Cameraland.

L. Polder
| 08-11-2007
Boeken algemeen