Thank you! Your submission has been received!

Oops! Something went wrong while submitting the form :(

Reviews

Fujifilm F50fd – Grote klasse of pixelgekte?

12 Miljoen pixels voor een compactcamera, heeft dat nog wel zin? Kan dat lensje die detaillering nog wel leveren, en hoe zit het met de ruis? Gaat Fujifilm met de F50fd niet een stap te ver?

Bij hogere ISO-instellingen onderscheidt Fujifilm zich steeds duidelijk van de rest met een relatief laag ruisniveau, dankzij de eigen CCD-techniek die ze trots voor zichzelf houden. Gek genoeg dringt deze kwaliteitsvoorsprong tot relatief weinig consumenten door, de meesten kiezen waarschijnlijk liever ‘veilig’ voor het merk dat de buurman heeft. Terwijl het toch juist heel mooi is dat je met een kleine, handzame compact candid shots zonder flits kunt maken die er technisch goed uitzien. Het is een soort fotografie dat juist heel goed bij de compactcamera past.

Was de F40fd net op de markt, met 8 MP, komt er alweer een F47fd, met 9 MP. En even later deze F50fd, met maar liefst 12 miljoen pixels. Uitgerust met, voor het eerst bij Fuji, beeldstabilisatie. Het is een functie die dit merk niet zo hard nodig had, omdat je zonder al te zware kwaliteitsstraffen op ISO 400 of 800 kon werken en dus niet snel met trillingsonscherpte te maken kreeg.

Maar 12 miljoen pixels: moet dat nu voor een compactcamera? Het duurt alleen maar langer om een foto op te slaan, over te spelen en te verwerken. Er moet een wezenlijke kwaliteitswinst tegenover staan, anders is het niet zinvol. En is die winst er?

Verrassingen

Het antwoord is wat ingewikkeld. Verrassend is de winst aan detaillering, ook geholpen door het uitstekende objectief. Maar dan moet je wel bij ISO 100 of 200 blijven. Daarboven neemt de ruis duidelijk toe en wordt er een stevige ruisonderdrukking in stelling gebracht, die de detaillering verlaagt. Vergelijk je dan, op hetzelfde afbeeldingsformaat, resultaten met die van een Fujifilm F30 (6 miljoen pixels, camera van ruim een jaar geleden), dan wachten er andere verrassingen. Heb je veel egale vlakken in beeld, dan levert de F50fd bij ISO 400 en hoger kwaliteit in. Het ruisniveau is dan, voor Fuji-begrippen, onaangenaam veel hoger. De ‘oude’ F30 overklast hem dan royaal!

Verrassend is de winst aan detaillering, ook geholpen door het uitstekende objectief.
Maar dan moet je wel bij ISO 100 of 200 blijven.

Bij onderwerpen met veel scherpe details doet de F50fd het wel goed. De ruisonderdrukking poetst dan wel heel kleine details weg, maar de algemene scherpteindruk van het beeld is hoog.

De werkelijke winst zie je vooral bij ISO 100. En die instelling krijgt door de uitstekend werkende optische beeldstabilisatie een hele hoge gebruikswaarde! Er zijn reflexcamera’s die met hun standaard zoomobjectief minder presteren. Overigens: fanatieke ruisvervolgers zullen ook bij ISO-100-opnamen bij een 1:1 weergave op hun computerscherm een net zichtbare, heel fijne, regelmatige ruis zien. Maar bij 300 dpi heb je het dan over een vergroting op 100 x 140 cm. Bij een normale bekijkafstand zie je er niks van, ga je op een wat kleiner formaat, dan is het ook weg.

Met de F-knop kun je snel bij je ISO, kwaliteits- en kleurinstellingen (normaal, extra verzadigd en zwartwit).

Natural Light

Dan de rest van de camera. Bij een compact wil je doorgaans veel aan de camera overlaten. Inmiddels standaard voor Fuji is de Natural Light stand, waarin de camera met een volledig automatische ISO-regeling zonder flits fotografeert. Ook bekend is de Natural Light plus Flash stand, waarin de camera in één keer twee foto’s maakt, één met en één zonder flits (de laatste met een wat lagere ISO-stand), waarna je beide opnamen kunt vergelijken. Beide standen verliezen wat van hun waarde doordat de F50fd minder geschikt is voor hoge ISO-instellingen dan eerdere modellen.

Snel

De automatische gezichtsherkenning van de camera werkt goed, ook als mensen niet recht in de camera kijken. De camera stelt dan automatisch scherp op een gezicht, een functie voor consumenten die zonder wat extra aandacht toch zoveel mogelijk geslaagde foto’s willen hebben. Als je het wilt zoekt de camera na de opname in het gedetecteerde gezicht naar rode oogjes en corrigeert hij die automatisch. Gebruik je die functie, dan geeft de camera een voorflits om de scène af te tasten. Dat levert een opnamevertraging op die maar weinig minder irritant is dan de traditionele voorflits tegen rode oogjes.

Verder voldoet de F50fd aan alle Fujifilm-eisen die we van de andere modellen kennen: zeer snel opstarten, minimale ontspanvertraging, subtiel flitsen, snel scherpstellen.

Door het streven de F50fd dunner te houden moest Fuji kiezen voor een extra platte batterij. Die is na een paar uurtjes toeristisch fotograferen leeg, dus koop er minimaal een reserve-exemplaar bij. Eerdere Fuji-modellen werden geroemd om hun batterijcapaciteit.

HR in plaats van High ISO

Met de F50fd lijkt Fujifilm een beetje het slachtoffer te worden van het eigen succes. Er is geen compactcamera die met ISO 100 zulke scherpe, gedetailleerde foto’s maakt. Maar blijkbaar gaat dat niet samen met consistent goede prestaties bij hoge ISO-waarden. De beeldstabilisatie maakt een hoop goed, omdat hij je extra lang met een lage ISO-instelling laat doorwerken.

Was het unique selling point bij Fuji altijd ‘High ISO’, bij deze camera is het ‘High Resolution’. Liefhebbers van Fuji’s hoge-ISO-techniek zijn beter uit met de F40fd of de F47fd. Misschien wil Fuji een van deze twee uitbreiden met beeldstabilisatie? Meer hoeft niet!

L. Polder
| 25-10-2007
Kerst trends 2016