Thank you! Your submission has been received!

Oops! Something went wrong while submitting the form :(

Reviews

Canon Eos 40D – we kunnen weer even vooruit

Als je wilt werkt hij stiller dan de legendarische Leica M-meetzoekercamera’s. Daar hoor je nauwelijks iemand over, ook Canon niet, het is een beetje een verstopte optie. Maar het geeft in elk geval aan dat de moderne reflex nieuwe wegen verkent. De Eos 40D. Ook verwende fotografen zullen niet snel misgrijpen.

Van 5 naar 6,5 beelden per seconde, wie zal daarvoor z’n 30D inruilen en een 40D gaan kopen? Haast niemand. Van 8 MP naar 10 MP? Nee. Van 8 gewone AF-sensors plus 1 AF-kruissensor naar 9 kruissensors: ja, de camera stelt er sneller en trefzekerder scherp mee en kan makkelijker omgaan met bewegende onderwerpen, maar is dat nu echt dé reden voor een overstap? Meestal niet. Tel je echter alle vernieuwingen bij elkaar, dan is er veel winst. Grootste vernieuwing is ongetwijfeld de live view; de automatische stofverwijdering telt ook zwaar als je regelmatig objectieven wisselt.

Als een compact

Wat live view inhoudt is simpel uit te leggen: je kunt een reflex bij de opname gebruiken als een compactcamera, dus voor je uit, kijkend op het lcd-scherm. Bij de meeste reflexen moet je vóór de opname door de zoeker kijken, het scherm achterop geeft pas beeld als de foto is gemaakt.

Bij live view krijg je dus het beeld rechtstreeks vanaf de beeldsensor. Het is een voorvertoning, die je meer vertelt over de te maken foto dan de reflexzoeker. Zo krijg je al een tamelijk goede indruk van kleurweergave en witbalans. Helemaal met het mooi grote scherm (3 inch) van de Eos 40D.

Een royale lcd-monitor: 3 inch diagonaal. Groter kan binnen de huidige reflex-layout eigenlijk niet. Hoeft ook niet, je krijgt een goede indruk van de gemaakte of te maken foto.

Toonwaarden

Ook al heb je met de M-stand een kanjer van een onderbelichting gecreëerd, de monitor van de 40D toont een beeld van een goede, gemiddelde helderheid. Maar gelukkig kun je de camera ook zo instellen dat je ziet hoe de belichting wordt. Belichtingssimulatie noemt Canon dat. Het is een mooie meerwaarde van de live view functie. Bij hoge contrasten kun je hiermee goed bepalen waar je verlies aan doortekening toelaat, in de lichte partijen, in de schaduwen, of in beide.

Bij een laag contrast kun je op basis van het beeld bepalen waar je op de toonschaal gaat zitten: je kiest voor een lichte weergave (high key), of een donkere weergave (low key) of ertussenin. Een tractatie is dat je hierbij het histogram in beeld kunt laten verschijnen, dus je ziet goed wat je met je toonwaarden doet. Jammer genoeg is het histogram wat aan de grote kant. Het zou mooi zijn als je dat met een custom functie kon regelen.

Je kunt dus tot in detail zien hoe het met de scherptediepte zit. Je bent de scherptediepte volledig meester, leve de vooruitgang!

Scherpstellen en live view

Natuurlijk is bij live view de spiegel opgeklapt, anders ontvangt de sensor geen beeld. Dat betekent wél dat het mooie AF-systeem, dat via de spiegel werkt, is uitgeschakeld. Standaard stel je dus handmatig scherp. Om daarbij precies te kunnen werken is er een elektronische loepfunctie, die het detail waarop je wilt scherpstellen 5 of 10x vergroot. De scherpstelplek is daarbij vrij te bepalen doordat het AF-kader verplaatsbaar is.

Je activeert live view door op de SET-knop te drukken. De spiegel klapt op en het beeld verschijnt. Wie live view niet nodig heeft (al dan niet tijdelijk) kan de functie als geheel deactiveren. De SET-knop kan dan voor andere functies worden gebruikt.

Via een menu-instelling kun je voor live view ook de automatische scherpstelling beschikbaar maken. Is dat gebeurd, dan kun je met AF-ON knop de autofocus starten. Je bent dan wel even je beeld kwijt, maar het is prettig dat het kan. De camera stelt dan scherp met z’n gewone AF-systeem. Denk niet dat hij instelt op het AF-kader van de live view functie, hij gebruikt gewoon de sensor(s) die voor normale fotografie is geactiveerd. De consequentie is dat je bij kritische situaties minder zekerheid hebt: dan moet je echt de handscherpstelling gebruiken.

De Nikon D300 stelt tijdens live view gebruik gewoon scherp op basis van contrast in het beeld. Dit contrastdetectiesysteem werkt, zeker in combinatie met de loepfunctie, buitengewoon precies en kan plaatsvinden op elke locatie binnen het beeld. Dat is gezien de toepassing van live view beter dan wat de Eos 40D laat zien. Canon heeft ervoor gekozen de werking van een compactcamera te benaderen, contrastdetectie past beter bij studio- en statiefwerk.

Scherptedieptewonderen

Wat wel weer heel goed aansluit op statiefwerk is de combinatie van live view en visuele scherptedieptecontrole. De gewone controle van de scherptediepte, via de zoeker, heeft normaal slechts beperkt nut: doordat je door de werkelijke diafragmaopening kijkt is het beeld donker, en het is ook relatief klein: meer dan een globale indruk van de scherpte krijg je nooit.

Het scherpstelkader van het live view beeld kan op elke plaats worden neergezet.

Hoe anders gaat het met de live view van de Eos 40D. Die heldert simpelweg het beeld elektronisch op, ook al werk je met het kleinste diafragma. Je krijgt dus én een goede belichtingssimulatie én de juiste scherptediepte te zien. Nóg mooier wordt het doordat je hierbij ook de elektronische loepfunctie kunt gebruiken. Je kunt dus tot in detail zien hoe het met de scherptediepte zit. Je bent de scherptediepte volledig meester, leve de vooruitgang!

Overigens: de Eos-1D mark III heeft dezelfde live view mogelijkheden. Alleen de AF-optie ontbreekt. Minpunt van live view is dat het stroom vreet. Je haalt gemiddeld 1/5 van het totaal aantal opnamen per acculading. De camera wordt er ook nog eens heet van, en dat leidt tot extra beeldruis. Live view schakelt zich na enige tijd automatisch uit.

Fluistercamera

Een extraatje van de live view is dat het heel stil werkt: de spiegel staat immers omhoog. Is een opname vastgelegd, dan schiet de sluiter voor de sensor (heel zacht klikje) en wordt de sluiter weer geopend om live view weer actief te maken (duidelijk hoorbare klik, alhoewel stiller als wanneer de spiegel ook nog in beweging zou komen).

Na indrukken van de AF-ON knop wordt het beeld in het kadertje 5x vergroot, na nogmaals indrukken 10x. Er kan dan heel precies worden scherpgesteld – met de hand.

In de extra stille stand waarover de 40D beschikt stel je de tweede klik uit tot het moment dat je de ontspanknop loslaat. Ideaal voor het fotograferen van stille ceremonies, waarbij je de ontspanknop pas loslaat als er iemand spreekt of er een ander geluid klinkt. De eerste klik is echt stiller dan de sluiter van de Leica meetzoekercamera: je fotografeert bijna onhoorbaar. En dat met een reflex!

De live view werkt ook voor zwartwit, en als je daarbij een bepaald contrastfilter in de camera hebt ingesteld (bijvoorbeeld roodfilter), dan zie je wat het doet. Ook hier geeft het histogram een zeerwelkome controle over je toonwaarden.

Snel

De hoge opnamefrequentie van 6,5 bps is te danken aan een snelle ontspancyclus, en daarvan profiteer je ook bij enkelvoudige opnamen. De spiegel klapt erg snel, de afdonkering is zeer kort. Dat is gewoon lekker fotograferen. Dat geldt ook voor de hantering van de camera. Nergens lijkt te zijn bezuinigd op formaat en degelijkheid.

De heel veel grip biedende bekleding geeft ook een uitermate secuur gevoel. Alleen al op basis van dit soort factoren is het verschil met de lichte, kleine Eos 400D heel erg groot. Alle instelling gaan vlot, met overzichtelijke menu’s en duidelijke functies voor de instelwielen. Handig is dat je door indrukken van de Info-toets achterop in één schermbeeld een overzicht krijgt van alle actieve instellingen.

Het meest rechtse drukknopje is voor keuze van de beeldstijl. Daarvoor hoef je niet het menu in te gaan.

Natuurlijk hield Canon vast aan de beeldstijlen: combinaties van beeldinstellingen (contrast, verscherping, verzadiging, kleurtoon) afgestemd op bepaalde onderwerpen of toepassingen. Er zijn drie vrije posities die je naar eigen voorkeur kunt instellen. Een plezierige aanwinst zijn de gebruikersstanden C1, C2 en C3 op de hoofdinstelknop, waarmee je met één handeling bepaalde favoriete instellingencombinaties oproept.

AF-ON

De knop AF-ON, achterop de camera, heb je nodig voor autofocus bij live view, maar heeft ook voor gewone fotografie zijn nut. Hij doet hetzelfde als half indrukken van de ontspanknop. Je kunt hem bijvoorbeeld gebruiken als je de nadruk van je lichtmeting niet wilt laten vallen op het onderwerp waarop wordt scherpgesteld. Of je gebruikt hem als je binnen een korte periode een aantal foto’s met een vaste scherpstelling wilt maken, bijvoorbeeld bij opnamen van hardlopers of wielrenners. Je kunt de knop ook aan andere functies toekennen, bijvoorbeeld voor het snel overschakelen van enkelbeeldscherpstelling naar servoscherpstelling.

De nieuwe batterijgrip BG-E2n is beter tegen weersinvloeden afgedicht dan de bestaande BG-E2. De nieuwe past ook op de 30D en de 20D, de oude past ook op de 40D.
Auto ISO

De gevoeligheid is instelbaar van 100-1600, plus een H-stand ter waarde van circa 3200. Handig is ook de automatische ISO-regeling, die afhankelijk is van de gekozen gebruiksstand van de camera. In een aantal automatische standen is het bereik 100-800, maar in de actie-onderwerpsstand is het bijvoorbeeld 400 of 800. Het is niet nodig alle keuzes die Auto-ISO maakt volledig uit de doeken te doen, maar de gemaakte keuzes kloppen gewoon. Goed bruikbaar dus, die Auto-ISO-stand, al zul je ook zelf je ISO-instellingen blijven maken. Overigens: in de zoeker zie je altijd welke ISO-waarde de camera gebruikt, perfect!

Slimme ruistruc

Vermoedelijk past Canon een geüpgrade versie van de Eos 400D sensor toe, gekoppeld aan de nieuwe Digic III beeldprocessor. Dat blijkt een hele goede combinatie te zijn. Ruis is bij deze camera nauwelijks nog een probleem, als je bereid bent bij hoge ISO-waarden gewoon wat ruis te accepteren. ISO 400 kun je gewoon standaard gebruiken, ISO 800 is ook nog mooi schoon en scherp. Bij ISO 1600 zie je ook nog een redelijk laag ruisniveau, heel knap in deze klasse. Bij ingeschakelde ruisreductie in de hoogste standen maakt het beeld nog een wat schonere indruk. Canon poetst de ruis niet weg, maar creëert een fijner, gelijkmatiger ruispatroon, dat bij normale bekijkomstandigheden niet zal storen. Extra fijn gemalen korrels dus. Het grote voordeel van deze methode is dat scherpte en detaillering niet onder de kunstmatige ruisvermindering lijden.

Canon laat de Eos 40D graag zien als een mannencamera voor het ruige werk. Mag best. Bij de 40D is niet speciaal gestreefd naar compactheid. Wel naar een laag gewicht en rubuustheid, door toepassing van een magnesium body, en naar weerbestendigheid door het toepassen van afdichtingen.

Impressed...

Het mag duidelijk zijn, de Eos 40D is een kanjer. In prestaties en in mogelijkheden, waarbij live view een absolute verrijking is voor fotografen die in rust hun beeld willen creëren. Een kanjer ook in afmetingen. Robuust en sterk, maar wie houdt van de 400D moet even slikken. Neem je echter een paar highlights van de 40D, en plant je die in een 400D, dan krijg je ook iets moois. Benieuwd wanneer Canon denkt een opvolger van de 400D te brengen...

Deze review kwam tot stand door medewerking van Cameraland.

L. Polder
| 05-10-2007
Bulk 10-Daagse